176_วันสุดท้ายของการจัดงาน...

~ ผมรู้ข่าวมาว่าจังหวัดที่ผมอยู่ จะจัดงานถนนวัฒนธรรม ผมรู้ก่อนยังไม่จัด และรู้ว่าจะจัด 3 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 วัน ผมไม่ได้ไปเลย จนถึงวันสุดท้าย ผมถึงไป ภาพที่เห็นคือ ร้านค้า ตั้งห่างๆกันมาก มีร้านนิดเดียว สิ่งที่ผมคิดก็คืิอ คนส่วนใหญ่ที่มาออกร้าน คงคาดหวังว่าวันสุดท้าย มันก็คงไม่มีอะไร เหมือนช่วงที่ผ่านๆมา ไม่มาดีกว่า หรือ อาจท้อที่สินค้า บริการ บูธ ต่างๆ ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร ก็เลยไม่มา ก็น่าเห็นใจ แต่พวกร้านที่มาอยู่ เค้ามาทำไมหละ ขายได้หรอ ก็ไม่นะ ผมเดินดูของเหลือเต็ม เหมือนไม่มีอะไรถูกขายไปเลย ผมคิดว่ากลุ่มคนที่ยังมาอยู่ เป็นกลุ่มที่ยังมีความหวัง สู้จนวันสุดท้าย หรืออาจเป็นเหตุผลอื่น ผมเดินมองสิ่งที่ผมสนใจ ว่าจะสามารถไปขายยังตลาดต่างประเทศได้ ถูกใจมา 4 อย่าง ไปคุยแล้วขอเบอร์มาทั้ง 4 เจ้า แต่ละเจ้าที่คุย ดูเค้าสดชื่นบ้าง อ่อนล้าบ้าง เจ้าที่สดชื่นเค้าดีใจที่มีคนสนใจ แล้วติดต่อขอเบอร์ ก็คุยรายละเอียดมาพอสมควร เห็นโอกาสอะไรเยอะมาก กลับบ้านมาก็มานั่งดูว่าต่างประเทศสินค้าพวกนี้เป็นไงบ้าง ผลก็เป็นไปตามคาด สินค้าที่วางขายน้อยมาก เพราะสิ่งที่ผมเลือกมานั้นคืองานฝีมือ ภูมิปัญญาของคนไทยเรา มันไม่ง่ายในการทำ ผมรู้สึกภูมิใจที่เป็นคนไทย รู้สึกดีว่าฝีมือคนไทยสุดยอดไม่แพ้ชาติไหน ผมมองว่าเป็นโอกาสสำคัญในการนำภูมิปัญญาตรงนี้ ไปอวดสายตาชาวโลก ผมมองไปถึงขั้นนั้น ผมรู้ ถ้าใครรู้ว่าผมคิดแบบนี้ก็จะบอกว่า ฮึ ฝันไป ฝันไกลเกินตัว แต่ในวันนี้ผมไม่ได้แคร์ความคิดเห็นอะไรพวกนี้แล้ว เคยมีคำพูดนึง ผมคิดว่ามันเหมาะมาก หากใครมีความฝันอะไรก็แล้วแต่ แต่มีคนมารบกวนความรู้สึกเรา คำพูดที่ว่านั้นคือ...

   ''อย่าให้น้ำลายราคาถูก...มาดูถูกความฝันราคาแพง...'' : )